Bu Buz Sadece Çatıdan Düşmez
Bulanık’ta kış her zaman serttir. Kar yağar, ayaz iner, sis çöker. Biz bu coğrafyada büyüdük; soğuğu da, zorluğu da tanırız. Ama son günlerde yaşanan tablo artık “kış şartları” başlığı altında geçiştirilemeyecek kadar ağırdır.
Akşam saat dörtten sonra ilçenin üzerine yoğun bir sis çöküyor. Görüş azalıyor, sokaklar sessizleşiyor. Fakat asıl sessiz tehlike yukarıda duruyor. Binaların saçaklarında biriken, yer yer bir – bir buçuk metreyi bulan buz sarkıtları, her an kopmaya hazır halde sallanıyor.
Vatandaş korkuyor. Çocuğunu okula gönderen anne korkuyor. İşten çıkan insanlar korkuyor. Kaldırımda yürürken başını yukarı kaldırarak ilerlemek zorunda kalan insanlar korkuyor. Bu korku abartı değil; bu, gözle görülen bir tehlikenin doğal sonucudur.
Buradan açıkça söylemek gerekiyor: Bu mesele artık bireysel dikkatle çözülemez. “Herkes kendi önlemini alsın” demek, kamusal sorumluluğu vatandaşa yüklemektir. Oysa sokak güvenliği belediyeciliğin en temel görevidir. Bir buz sarkıtının düşmesi için illa bir facia mı yaşanmalı? Bir can kaybından sonra mı harekete geçilecek?
Tedbir, olaydan sonra alınırsa adı tedbir olmaz. O sadece gecikmiş bir pişmanlıktır. Bugün yapılacak basit ama etkili çalışmalar; riskli binaların tespiti, tehlike oluşturan buz sarkıtlarının temizlenmesi, gerekli uyarı ve güvenlik önlemlerinin alınması, yarın yaşanabilecek büyük acıların önüne geçebilir. Bunun maliyeti düşüktür ama ihmâlin bedeli ağırdır.
Bulanık soğuğa alışkındır. Zorluğa dayanıklıdır. Ama ihmale, sessizliğe ve görmezden gelinmeye alışmak zorunda değildir. Bu yazı bir suçlama değil, bir vicdan çağrısıdır. Çünkü bazen bir buz parçası sadece bir çatından düşmez. Zamanında önlem alınmazsa, bir evin ocağına, bir annenin yüreğine düşer.