SERHED HABER - İnsan, en büyük savaşını dışarıda değil kendi içinde verir. Kalabalıkların ortasında, alkışların gölgesinde, makamların doruğunda bile içindeki o kırılgan sesi susturamaz. Çünkü insanın asıl hikâyesi, başkalarının gördüğü değil; kendi içinde yankılanan o derin çatışmadır. Aileden aldığı ilk izler, eğitimle şekillenen akıl, çevrenin dayattığı normlar, kültürün ördüğü duvarlar ve inancın açtığı ya da kapattığı kapılar… Hepsi bir araya gelir ve insanın içinde görünmez bir cephe kurar.
Bu cephede bazen çocukluk konuşur; kırılmış bir hatıranın izleriyle. Bazen gençlik bağırır; kendini ispat etme telaşıyla. Bazen de yetişkinlik susar; yorgunlukla, kabullenmişlikle. İnsan, dış dünyaya güçlü görünmeye çalışırken, iç dünyasında küçük bir sarsıntıyla bile yıkılabilecek kadar hassastır. Çünkü iç dünya, dış dünyanın aksine makyaj kabul etmez; orada her şey çıplaktır, her şey gerçektir.
Modern hayat ise bu iç savaşı görmezden gelmek için tasarlanmış devasa bir oyalama mekanizmasıdır. Işıklar, ekranlar, kariyer planları, “başarı” adı verilen cilalı hedefler… Hepsi insanı kendi hakikatinden uzaklaştıran birer perde gibidir. İnsan artık kendini değil, kendisine biçilen rolü yaşamaktadır. Ve ne ironiktir ki, bu rol ne kadar parlaksa, içteki boşluk o kadar derinleşir.
Aile dediğimiz yapı bile artık çoğu zaman bir sığınak değil, bir performans alanına dönüşmüştür. Sevgi yerini beklentiye, anlayış yerini yargıya bırakmıştır. Eğitim ise insanı anlamaya değil, sistemin dişlisi haline getirmeye hizmet eder hale gelmiştir. Kültür, bir derinlik olmaktan çıkıp yüzeysel bir kimlik etiketine indirgenmiştir. Dostluklar bile çoğu zaman çıkarın ince ipleriyle örülüdür; kopması an meselesi.
İnanç ise modern insanın en çok ihmal ettiği, ama en çok ihtiyaç duyduğu alandır. Çünkü insanın içindeki o savaşın gerçek anlamı, ancak daha büyük bir hakikate bağlandığında anlaşılır. Allah’a olan bağ zayıfladıkça, insan kendi içine hapsolur. Ve kendi içine hapsolan insan, en büyük yalnızlığı yaşar. Kalabalıklar içinde yalnız, başarılar içinde huzursuz, eğlenceler içinde anlamsız bir boşlukla baş başa kalır.
Bugünün dünyasında kimi insanlar bu iç savaşı bastırmak yerine tamamen inkâr etmeyi seçiyor. Entrikayı zekâ sanıyorlar, çıkarcılığı beceri, makamı değer, konforu anlam… Oysa bu sadece pahalı ambalajlara sarılmış ucuzluklardan ibarettir. İnsan, ruhunu kaybettikten sonra elde ettiği hiçbir şeyle gerçekten “kazançlı” olamaz. Ama bunu anlamak için çoğu zaman çok geç kalınır.
İnsan, kendi içindeki yangını söndürmeden başkalarının hayatına su taşımaya çalışıyor. Kendini tanımadan dünyayı kurtarmaya kalkıyor. Kalbi kuruyken ideolojilerle coşuyor, ruhu açken zevklerle doymaya çalışıyor. Ve bütün bu çabanın sonunda, elinde kalan şey sadece daha büyük bir boşluk oluyor.
Oysa ölüm, bu büyük oyunun son sahnesidir. Tüm rollerin, unvanların, maskelerin düştüğü o an… İnsan, hayat boyunca kaçtığı hakikatle yüz yüze gelir. O yüzden ölüm korkusu, aslında yaşamın nasıl yaşandığıyla ilgilidir. İç dünyasında barış kuramayan için ölüm bir son değil, bir hesaplaşmadır. Ama içindeki savaşı anlamlandırabilmiş biri için ölüm, bir geçiştir; bir dönüş, bir buluşmadır.
İnsan dış dünyayı fethetmeye çalışırken iç dünyasını ihmal etmemelidir. Çünkü asıl zafer, içeride kazanılandır. Ve asıl kayıp da orada yaşanır. Modern hayatın gürültüsüne rağmen o sessiz sesi duyabilenler, belki de gerçekten yaşayanlardır. Diğerleri ise sadece rolünü iyi oynayan, ama hikâyesini hiç anlamamış figüranlar…