SERHED HABER- Çağdaş dönemin en büyük çelişkilerinden biri, insanların hiç olmadığı kadar birbirine bağlı görünmesine rağmen hiç olmadığı kadar yalnız hissetmesidir. Ekranlar aracılığıyla kurulan sayısız bağlantı, çoğu zaman gerçek bir temasın yerini dolduramıyor. Kalabalıklar büyüyor, iletişim hızlanıyor, yalnız anlaşılma duygusu giderek azalıyor. Son zamanlarda sosyal medyada milyonlarca kişiye ulaşan "Ruhum da yorgun" görüşlü paylaşımlar da bu sessiz gerçeğin dışa vurumundan başka bir şey değil.
Aslında bu cümleler yalnızca bireysel bir tükenmişliği anlatmıyor. Aynı zamanda günümüz toplumunun ruh hâlini de gözler önüne seriyor. İnsanlar artık yalnızca çalışmaktan yorulmuyor; sürekli güçlü görünmekten, her şeye yetişmeye çalışmaktan, eksik kalmaktan korkmaktan ve kendilerini sürekli başkalarının hayatıyla kıyaslamaktan da yoruluyor.
Eskiden insanlar dertlerini paylaşacak bir komşu, bir akraba ya da uzun sohbetlerin yaşandığı dost meclisleri bulabiliyordu. Bugün ise binlerce takipçisi olan insanların bile "Beni kimse anlamıyor." cümlesini kurması dikkat çekiyor. Zira mesele etrafında kaç kişinin olduğu değil, kaç kişinin gerçekten yanında olduğu.
Toplum olarak duyguların ifade edilmesini de giderek zorlaştırıyoruz. Güçlü olmayı, sessiz kalmayı ve her şeye katlanmayı erdem olarak görüyoruz. Oysa bastırılan her duygu, zamanla insanın içinde büyüyen görünmez bir yüke dönüşüyor. Konuşulamayan kırgınlıklar, dile getirilemeyen hayal kırıklıkları ve sürekli ertelenen umutlar, insanın ruhunda derin izler bırakıyor.
Bir başka dikkat çekici nokta ise hayatın sürekli bir yarışa dönüşmesidir. Daha başarılı olmak, daha fazla kazanmak, daha mutlu görünmek, daha çok beğeni almak... Bu bitmeyen rekabet, insanın kendi iç sesini bile duyamayacak kadar gürültülü bir dünyaya sürüklüyor. Oysa insanı en çok yoran şey çoğu zaman yaptığı işler değil, hissettiklerini yaşayamaması ve kendisi olamamasıdır.
İnsan bir ev olsun der, bir yuva olsun der; bir gün huzuru bulurum sanır. Biriktirdikçe tamamlanacağını zanneder. Oysa fark etmez; topladığı şeyler çoğalırken, içindeki boşluk da büyümektedir.
Sonra bir gün... Saçlarına düşen tek bir ak gelir ve sessizce omzuna dokunur:
"Ey insan... Dur. Sen de gidicisin."
Ama insan unutkandır. Ölümü hep başkasına yakıştırır. Kendi kapısını çalmayacak sanır. Yine koşar... Yine çırpınır... Yine yarınlar kurar.
Derken ansızın beden konuşur. Adımlar yavaşlar, uykular kesilir, takat gider. Bir hastalık gelir; ne malın cevap verir ne de gücün. Bir hastane odasında küçülür dünya. Dünya kadar büyük sandığın dertlerin, dört duvar arasına sığar. İşte o an insan, ömrü boyunca peşinden koştuğu birçok şeyin aslında kendisini hayattan uzaklaştırdığını acı bir şekilde fark eder.
Bugün birçok insan fiziksel olarak ayakta olsa da duygusal olarak tükenmiş durumda. İşine gidiyor, görevlerini yerine getiriyor, gülümsüyor, sohbet ediyor; fakat bütün bunların arkasında sessizce taşınan bir yorgunluk var. Bu nedenle ruhsal tükenmişlik artık yalnızca bireysel bir mesele değil, toplumsal bir gerçeklik olarak karşımızda duruyor.
Belki de en düşündürücü olan, insanların artık acılarını bile sessizce yaşamayı öğrenmiş olmalarıdır. Sosyal medyada birkaç satır yazıyla dile gelen o yorgunluk, aslında günlük hayatın içinde fark edilmeyen binlerce insanın ortak hikâyesidir. Her gün sokakta yanından geçtiğimiz, aynı kahvede yan yana oturduğumuz, aynı masada çalıştığımız insanların yüzlerinde görünmeyen yükler taşıdığını bilmeden yaşamaya devam ediyoruz.
Bir toplumun gerçek zenginliği yalnızca ekonomik gücüyle değil, insanların birbirini ne kadar duyabildiğiyle ölçülür.
Anlaşılmanın yerini görünmenin, samimiyetin yerini gösterişin aldığı bir dünyada ise insan, kalabalıkların tam ortasında bile kendi sessizliğine mahkûm kalabiliyor. Belki de günümüzün en büyük yalnızlığı, kimsenin olmadığı bir yerde değil; herkesin olduğu bir yerde kendini hiç kimseye ait hissedememektir.
Kim bilir belki de bütün bu sessiz yorgunluğun içinde en çok unuttuğumuz gerçek, hayatın beklemiyor oluşudur. Takvim yaprakları sessizce eksiliyor, dün dediğimiz günler geri gelmiyor. Kırgınlıklarla, öfkelerle, ertelenen duygularla ve tüketen koşuşturmalarla geçen her gün, aslında ömrümüzden eksilen bir parça oluyor. Çünkü hayat, bir gün yaşayacağımız uzun bir yolculuk değil; farkına varmadan geride bıraktığımız anların toplamıdır. Ve bazen insan, en büyük kaybını yaşarken değil, yaşadığını fark edemediği günlerde verir.