İnsanın elinde makam olabilir, para olabilir, çevre olabilir, söz olabilir. Ama karakter yoksa bütün bunlar bir gün dağılır gider. Çünkü insanı ayakta tutan şey sahip oldukları değil, sahip olduğuna rağmen nasıl davrandığıdır.
Bugün toplum olarak en büyük yorgunluğumuz ekonomik sıkıntıdan, siyasi tartışmadan, geçim derdinden önce karakter aşınmasıdır. İnsanların birbirine güvenemediği, sözün değerini kaybettiği, menfaatin dostluğun önüne geçtiği bir yerde en büyük yıkım sessizce başlar.
Karakter, insanın kalabalıklar içindeki duruşu değil; kimsenin görmediği yerdeki vicdanıdır. Bir insanın gerçek yüzü, güçlü olduğu anda belli olur. Makam eline geçtiğinde nasıl konuştuğu, para kazandığında kime sırt çevirdiği, menfaati bittiğinde dostunu nasıl unuttuğu karakterinin aynasıdır.
Bugün birçok insan itibarını kıyafette, arabada, makamda, sosyal medyadaki alkışta arıyor. Oysa itibar dışarıdan giyilen bir elbise değil, içeriden taşınan bir emanettir. Karakteri olmayan insan, en pahalı elbiseyi de giyse çıplaktır. Çünkü güven vermeyen bir insanın zenginliği de, sözü de, makamı da eksiktir.
Toplumları ayakta tutan beton binalar değil, sağlam karakterli insanlardır. Bir esnafın doğru tartması, bir memurun adil davranması, bir yöneticinin kibirlenmemesi, bir komşunun vefalı olması, bir gencin emeğe saygı duyması aslında medeniyetin temelidir.
Karakter olmayınca söz pazarlığa döner. Dostluk çıkar ilişkisine dönüşür. Makam hizmet yeri olmaktan çıkar, güç gösterisine çevrilir. İnsanlar birbirinin yüzüne gülüp arkasından kuyu kazmaya başlar. İşte asıl çöküş burada başlar.
Bugün çocuklarımıza bırakacağımız en büyük miras para değil, karakterdir. Çünkü para biter, mal eskir, makam geçer; ama insanın iyi adı kalır. Bir insan öldükten sonra geride “çok zengindi” denilmesinden daha kıymetlisi, “dürüst insandı, kimseye kötülüğü dokunmadı” denilmesidir.
Karekter olmayınca elinizde hiçbir şey kalmaz. Çünkü karakter insanın mayasıdır. Maya bozuksa hamur tutmaz. Söz güzel olsa da inandırmaz, yüz gülse de güven vermez, el uzansa da samimi gelmez.
Bu yüzden bugün yeniden karakteri konuşmak zorundayız. Dürüstlüğü, vefayı, merhameti, adaleti, emeğe saygıyı, kul hakkı korkusunu yeniden hatırlamak zorundayız. Çünkü insanı insan yapan diploması değil, makamı değil, parası değil; zor zamanda gösterdiği duruştur.
Ve unutmayalım:
Bir insan her şeyini kaybedip karakterini koruyorsa hâlâ ayaktadır.
Ama karakterini kaybetmişse, elinde kalan her şey aslında bir hiçtir.